Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

İnsanlar dünyada evlenip gezer,
Sevdiği bir kızı bulduktan sonra.
Altın gibi kalbin olsa ne yazar,
Değeri çok düşük olduktan sonra.

Düşünen ne olacağını bilir,

Allah yoluna gönül veren,
Hakla bizi gözetip gören.
Camiye geldi dokuz eren,
Hep beraber Hakka döndüler.

Önce Hak aşkına bandılar,

Allah’a gönül verenler geldiler,
Mukaddes topraklara yöneldiler.
Bu aşkı her şeyden üstün bildiler,
Sonra Allah için Hacca gittiler.

Allahın emrini görev sayarak,

Gün erişirken bahar aylarına,
Binlerce yiğit binip taylarına.
Mehter marşıyla serhat boylarına,
Bir elinde silahı koşup gitti,
Vatan sevdası ile coşup gitti.

Arusi şeyhi Mustafa Azizle görüşen,
Türkeş Nakşi olup tarikat ehli biriydi.
Mehmet Faik Erbille hakikate erişen,
Türkeş Nakşi olup tarikat ehli biriydi.

Ahmet Yesevi emriyle doğudan gelinen,

Sabah erkenden kalkıp ekmek yapar,
Anam yere sofra sererdi bize.
Bazen şipit üstüne şeker seper,
Ekmeğe tere yağ sürerdi bize.

İnsan yer iken kendisinden geçer,

Haksız yere insanları karalamak niye?
Dün ile bu günü ayırmak olmaz ikiye.
Kim demiş söyleyin benim atam kötü diye?
Kusura bakmayın kötü kimseyi övemem,
Ben gelenin keyfi için geçmişe sövemem.

Belki Çaldıranda belki Mohaçta,
Düşman ile savaş yapılmış kaçta?
Geçmişin sayfasını şöyle aç ta,
Tarihi karıştır günü görürsün.

Kafire karşı savaş açıyor,

Sen aşıksan benim gözlerime bak,
Gözler kalbin aynasıdır sevdiğim.
Aşkın ile sen kalbime ışık yak,
Gözler kalbin aynasıdır sevdiğim.

Senin sevgini kutsal bilirim ben,

Son zamanlar iyice durgunlaştım,
Gönlüm lale devrine döndü benim.
Kara zorla gönül bendini aştım,
Gönlüm lale devrine döndü benim.

Ben de bilmiyorum sevdama noldu?