Yusuf Dedem Şiiri - Kenan Gezici

Ve ben anlımı yayla güneşinde
Sırtımı dayadığım taşta ısıttım.
Bir o zaman o gün ısındım.
Üstelik içimde ısındı bir o gün.
Sabahları erken kalkardık.
Dedemin evine gittiğim gün.
Ne güzeldi onunla yaşamak.
Değeri bilinmese de.
Benim gözümde hep yüceydi.
Bizi de götürürdü tarlaya, dağa taşa
Dedemin biçtiği otun kokusu.
Vururken dağa taşa.
Uğramadı bir o gün bana keder.
Yusuf gibiydi on parmağında on marifet.
Ondan gördüm ilk olarak.
Marifetli olmak, ne demek.
Nasırlı elleri çıkmaz hiç aklımdan.
Yüreği hep merhamet doluydu ama,
Kızarsa bilirdik yanlış yaptığımızı.
Ondan öğrendim gücün ellerde olduğunu.
Yükünü kendin taşıman gerektiğini.
Kenan GEZİCİ 06/05/2026