Yürüyen İnsan Şiiri - Turan Demir 3

Yürüyen İnsan
26.12.2025

Bir yıldıza tutundu gözlerim,
gecenin omuzladığı yerde.
Karanlıkta parlıyorum sanıldı
oysa ben, geçmişi sırtlayan bir suskundum.

Sıra sıra geceler yürüdü ardımdan,
her biri bir an kapattı içimde.
Birer birer saklıyorum kendimi,
zamanın keskin kılıfı içinde.

Gündüzler açar sandım gönlümü,
güneş bile kader mahkumu.
Nice bilinmez derdim var içimde,
Tarihe not düşmeyen,yaralar.

Zamanla giden yolcuyuz,
yol dediğin kaderin gölgesinde gizemli.
Ne durak var adımlarda,
ne de geri çağıran bir sesin yankısı.

Zihnimde bir bir aklıyorum,
düşen,eksilen geçmişe gömülen anları,
ve ayakta kalan tek şeyi:
yürüyen insanı.