Insan sevdiklerinin kıymetini ya kaybedince yada kaybetme korkusu yaşayınca anlıyormuş bende yaşadım.
Sanki bir hançer ansızın saplandı yüregime,
Nefes almanın acısını ılık ılık hissettim ciğerlerimde.
Kaybedince öğrendim, kimin ne kadar değerli olduğunu,
Yaşamam derken yaşadım ve tarifsiz bir acıydı.
Her acıda "bu ne büyük acı" diye haykırdım,
Meğerse acının da acısı varmış, beterinde beterinin olduğu gibi.
Elimde Kur'an, dilimde dua, Rabbim'e sığındım,
Dünyamı güzelliklerle süslemesini diledim,
Sevdiklerime daha çok sarıldım.
Gözlerine daha çok baktım, daha az yordum onları,
Çünkü hep bildim toprak aldığını vermez geri.
Keşke verse bir saniye, bir salise bile olsa,
Görmek, koklamak, konuşmak, son kelimeleri paylaşmak istesem de imkansiz artik herşey.
Sevdiklerinizin yaşarken bilin kıymetini, toprakların kolları yok,
İsteseniz de sarılamazsınız, bu acı bir gerçek, içimde bir yokluk.
Hayat bazen çok güzel bir öğretmenmiş, düşünüyorumda,
İyi bir öğrenci olmasaydım, mutlu olur muydum, hala bilmiyorum hâlâ...
03.06.2026 10:55
Kayıt Tarihi : 3.06.2026 10:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




TÜM YORUMLAR (1)