Yunus Emre Kulakoğlu Şiirleri - Şair Yun ...

Senin gülüşünü anlatmaya her başladığımda
kelimelerim yarım kalıyor.
Çünkü insan sevdiği kadının gülüşüne
nasıl bir benzetme bulabilir ki?
Güneş desem, eksik kalıyor.
Çünkü güneş yalnızca dünyayı aydınlatıyor;

Kadınları mı, ormanları mı, okulları mı, çocukları mı, hayvanları mı koruyalım?
Aslında bu sorunun tek bir cevabı yok; çünkü hepsi birbirine bağlı, hepsi aynı zincirin halkaları.
Kadınları korumak demek, toplumun vicdanını korumak demektir.
Ormanları korumak demek, nefesimizi, geleceğimizi korumak demektir.
Okulları korumak demek, bilginin ışığını, yarının umudunu korumak demektir.
Çocukları korumak demek, insanlığın en saf gülüşünü, en temiz yarınını korumak demektir.

Umudunu kaybedince
insan bir anda yıkılmıyor.

Önce yarınlarını kaybediyor.
Sonra sabahlarını…
Sonra bir zamanlar

Her şeyi unutalım,
adlarımızı, yüzlerimizi, geçmişte bıraktığımız izleri.
Sanki hiç tanışmamışız gibi,
ama aynı zamanda yeniden tanışacakmışız gibi.

Bir gün karşıma çık,

Yazmak istemediğim hâlde yazıyorum.
Çünkü kelimeler bazen yara gibi,
kaşıdıkça kanıyor, sustukça kabuk bağlıyor.
Ama ben sustukça içimde bir şeyler çürümeye başlıyor.
Bir mezarlık gibi bedenim,
her düşünce bir taş,

Salon sessizdi.
Işıklar çoktan sönmüş,
perdede yalnızca solgun bir ışık kalmıştı.
Ben gelip bir koltuğa oturdum.
Kimse yoktu yanımda.
Ne bir ses,

Kır kalemi, Hâkim Bey...
Çünkü bana verilen hükmün adı bir mahkeme değildi.
Adı, sevdiğim insanın sessizce arkasını dönmesiydi.
Ben hiçbir suç işlemedim.
Sadece yanlış kalpte doğru kalmayı seçtim.
Hepsi bu.

Nefes almak istiyorum…
Öyle bir nefes ki
içimde biriken bütün o sessizlik
bir anda dağılsın.
Ama olmuyor.
Çok uzun zamandır nefes alıyorum…

Ne gözüm kalsın eski günlerde,
Ne gönlüm kalsın yarım düşlerde.
Bir zaman uğruna ömrümü verdiğim
Ne varsa, sessizce kalsın geçmişte.

Ne gözüm kalsın dönmeyen yollarda,

Bir gün ellerini bırakmak zorunda kaldım.
O an sadece sen gitmedin; güneş de benden yüz çevirdi.
Bildiğim bütün yollar karardı,
Gökyüzü bile içimdeki sessizliğe büründü.
Gözlerimde büyüttüğüm umutlar,
Bir kuş gibi göğe yükselecekken