Şairler hüzün yazmaz aslında;
bazı şeyleri herkesten biraz daha geç unutur.
Bir insan gider,
şehir yerinde kalır.
Herkes yoluna devam eder;
Bir gece karanlığın en dip yerine indim.
Gökyüzü susmuştu,
yıldızlar gözlerini benden kaçırıyordu.
Yalnızlığım,
kendi gölgesini bile terk etmişti.
Tam o sırada onu gördüm.
Gece yine çökmüştü üzerime.
İçimde taşıdığım ağırlık
artık hiçbir kelimeye sığmıyordu.
Kimseye anlatamadığım ne varsa
sessizce içimde büyüyordu.
Ben susuyordum,
Siz hiç ağlayarak şiir yazdınız mı?
Ben yazdım. Öyle bir geceydi ki, kalem elimde değil, sanki kalbimin en kırık yerindeydi.
Bir kelime yazdım, gözyaşım düştü üstüne.
Bir kelime daha... biraz daha ağladım.
Sonra anladım; ben şiir yazmıyordum, içimde ölen şeylerin mezar taşlarını dikiyordum kâğıda.
Her dizede biraz daha eksildim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!