Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Duru Mavi



Kırlangıçlar gibi kanat açıp

Senle sen gidince
benle ben kalınca
yine her şey eskisi gibi sanki
ister edeplice ister edepsizce yaşasın elalem
her şey eskisi gibi yolunda gitmiyor inanki
yine gazeller bağlar bozuyor

Döş'ümde akşam üstleri ağrısı

Gelesi yoksa içimden git derim
güle güle

dol/aşık dolaşır ayakları aykırı

Gelme
yine çekip gideceksen
bırakıp elem
ne der el alem

kalma

Kapıyı çalasım içeri giresim var
ilk yazın ilk kapısından

bir kara trenin penceresinden seyrindeyim alemin
çalacaksın kapıyı açılmasa da sızacaksın göreceksin
selvilerin sema'sını

Deniz gülümsüyor gel gel diyor
güneş git git diyor bu öğlen sıcağında
serin yatağının kucağında uyu diyor
çek odanın perdelerini de sen loş
ışığı seversin diyor

Dün gece

Dün gece zalimin bütün camlarını kırdım
Seni seviyorum diye bağırdım haykırdım
Önceleri çıkar iki laf eder sanırdım
Ev sustu konuşmadı ne perde kımıldadı

Eylül Gün Batımında



Seneye tekrar görüşmek üzre

Bundan kaç sene önceydi-hatırlamazsın belki de
bir gece yarısı inmiştik bahçeye
ağustos böcekleri ötsün demiştin
ben şöyle bir kıvrılayım bir yere-sonra
uzanınca çimenlere
devam ettin-yıldızlar benden yana

Şiir bana göre ve yazdığım şiirleri baz alırsam, na/tamam bir bina konumundadır.

Temelini sağlam atmış olsak bile, kara bina bittikten sonra titizliğimiz ve doymak bilmeyen arzularımız yüzünden; en iyi malzemeyi kullanayım, yapı/mı en şık ve kaliteli malzemeyle donatmalıyım bencilliğinden her şiir yarım kalmış bir değerdir.

Şiir hayattan alınmış bir emanettir, emanete hıyanetlik olamayacağı gibi emanetin canı da burnundadır.