Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Cama çıktım el salladım
belki sen de geçersin diye
yollar geçti yıllar geçti
Bir ömrün üzerinden

Ele ele geçenler oldu

bitmez kavgalar ihtilaflar
dizilir boğazıma laflar
birbirinden absürt gaflar
gülemem

anlamamazlıktan geliyorum
şımartmıyor yüz vermiyorum dertlere

bir mezar taşı okur gibi hayatlar
topraktan okuyorum hayatı

Tozun gitmiş izin kalmış
özün gitmiş adın kalmış
sözün bitmiş yazın kalmış
yar üzülme yar üzülme

kime kalmış ki bu dünya

Hergün başka bir kılıkta çıkma karşıma!
Sen İstanbul olamazsın...
Göz bağıyla boyayıp ta gözlerimi
Beni kandıramazsın.

İstanbul ulaşılmaz; bağrında yaşasanda

Benim sevdiğim şair öldü,
Her bir şiiri, bir gül,dü.
Gülleri de solup hemen,
Solup, sonra da har oldu.
Benim beğendiğim şair öldü...
Gençti belli ki yaşlandırmış hayat,

Ona dair ne varsa günah mı sevap mı ah mı
Nedensiz bir iç çekişle bir bir döktüm ortaya
Ateş değil ataştı yandık yandık kül olduk
Demde kaldım uzuun bir zaman
Aramadım sormadım o da aramadı
İsmi lazım değil desem de o biliyor ki kendini

Yare ne yazsan ona yakışır
Gezdirir adamı yana yakıla
Aşk dediğin kalbe sığar da
Sığmaz akıla
Can can can
yar yar

Sanki zamanlardan bin dokuz yüz ön dörtler
bir ayaz ki üşütür beni
dersinki bura Muş yolu yokuş
kışı kış

Karşı dalda bir aşina kuş

Şarkı olur bir sabah dolar odama
Güneş olur doğar sabahlarıma
Aydınlatır sisli saatlerimi

Çiçek olup açmadı mı saksımda