Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Söz vere vere bir küsüp bir barışıp
yalvara yalvara
oyalayıp durdun senelerce
Acemice çalıştım sevmeye affetmeye
Dermanı kalmadı artık kalbimin
Yeniden yeniden seni sevmeye

Sen gittin

Sen gittin ağaçlar kurudu
rüzgar deli deli esti
gönlümde kuraklık başladı
sen gittin

Kendi kendime oturmuş
demleniyorum

kederleniyorum

ne çay bardağında rakı

Sen kendini herkesten çok tanırsın
Ne gerek var anlatmaya
Ne delil ne şahit lazım
Başka söze hacet yok

Açıldı nikabın aniden

Sen neredesin

Birazcık dünden birazcık bu günden
paralanmış parçalanmış merhametimiz kanıyor
biraz senden biraz benden biraz ondan
kalbim hesap soruyor

Ben konuşmuyorum,
O konuşuyor...
İçimden bir ses.
Hoş kokulu oluyor,
Duyduğum nefes...

Üç aşağı beş yukarı olur dedik
olmadı olmadı olamadı

alışırız nasıl olsa dedik alışırdık
alışamadık alışamadık
sen söz verdin gelmedin

Yani ben severim seni sevmesine de
bir sevdim mi ölümüne
tam seveyim diyorum

seni tanımam ben çokça da
ama bir aşinalık

Gemici düğümüyle düğümlendi gönlümüz,
Sözümüz söz, ahtımız aht;
Ne saltanat ister sevdamız, ne de taht...

Hayal alıp hayal satmak bizim işimiz,
Kara gözler büyüsüyle büyülenmişiz...

Yıpranan zaman mıydı biz mi
farz değildi sevmen
sevmek sünnet demişlerdi
Şimdi gör bak
yüzüm Mona Lisa
yüreğim Meryem