Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Bile bile gittiysen sonuna katlan
hani muhabbetine doyum olmazdı
hani mevsimler yetmez saatler azdı
Eylül Aralık gibi hava ayazdı
yine böyle gitmiştin bir yılı aşkın
yine böyle terkedip esmer ve suskun

Her zaman gelmelerin gitmesi oldun
gündüzü sevemedin
karanlığın alaca

güneşin kaçak,
eşkiya gülüşün gurubetmekte

Şairlerdir gecelerin adamı,gece ise
Kayıp bir definedir şair kazar toprağını
An be an uyku ile uyanıklık arası hemen her şair
Mısra mısra şiirlerini akıtıp deltasından
Döndürüp döker membasına
Kim tarar gecenin saçlarını

Sonra gece oluyor
çekiliyor el ayak
aysız bir gece

tek bir yıldız gülümsüyor tepeden
sabırlı vafalı hep öyle her gece

Ben su olayım sana
koy ateşin üstüne
elemlerden bana
çaylar demle
içeyim ağzım dilim yana yana
bırakıp dudak payını

Fırınımız bakkalımız mahallemiz

Sabahları taze ekmek için çıkmadık mı evlerimizden
Sağa sola selam verip gülücükler bırakmadık mı
Kimseler yoktu belki pencerelerde
Varsın olmasın

Funda'nın kaybolduğunu en son duyan yaşlı anne babası, doğal olarak çok hırpalandılar.

Biricik kızlarına ne olmuştu? Doğrusu damatları sürekli yollarda karısını arayıp duruyordu.

Polis herkesin ifadesine başvuruyor, titizlikle çalışıyordu.
Funda'nın arkadaşları, görüştükleri aile dostları herkes itiraz etmeden bildiklerini anlattı.

Rüzgar selamını bırakır cama,
Hasretlik düşürür onulmaz gama,
Gece perdesini çeker akşama;
Sakın gitme bıraktığım yerde dur!

Bu sana yazdığım kaçıncı mektup,

Çok uzun zamandır halimi hatrımı soran yok deyip sızlanıyorsun ya hani
ilk selamı sen mi göndersen

rüzgarlarla kuşların kanatları çiçeklerin polenleriyle

bir merhabaya iliştirip tebessümünü yare yarene

Sevgili Funda benim görevim burada bitiyor ve ben senin hayatına hükmedeceğim ama senin hayatını bundan böyle seni adım, adım izleyen Yalçın anlatacak!

********************

1nci bölüm: