Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Gülme eller yüzüne gülüşünü çalarlar
saçını kıskanırım telini şöyle dursun
ay parlarken yüzünde ışığını çalarlar
koyu bir karanlığı örterler baharına

çiçekler bu yüzdendir açamadan solarlar

Şimdi söküp atmak elzem içimizden
engebeli yolları

un ufak etmek lazım
yalçın dik kayaları

Ben değilim, sümme hâşa
Ben değilim biri yazıyor.
Ufak değil biraz iri yazıyor...
Leb demeden leblebiyi, anlar o
Kuş demeden daha, darı yazıyor...

Senin penceren vardı
her akşam dizinin dibine yatırdığın

her sabah
karşıda zambak gibi açardı

Bir yandan yıktıkları, duvarları
sonra yine telaşla ördüler...

aşka merdiven lazımdı;
çıkmak için sevgilinin balkonuna...

Henüz göremediğim bulamadığım bir şiir;
bir şiir arıyorum.
eni konu dört dize diyeceğim
eti budu ne ki bunun zayıf cılız.

ya tenhalarda fısıldarsa kulağıma?

D/üzen

Sen hep dost dost diyorsun da,
dostluk kalıcı olmalı
bazı bazı da vermeli
al/malı al/malı değil.

bir kere daha çıkmaz bir sokağa sapmıştık
her yer zifir karanlıktı yoktu ki bir ışık
nasıl sevda ki başımızda karmakarışık
yol yakınken gel artık karar ver vazgeçelim...

vurdun sonunda beklediğim haşin tokadı

Şimdi perdeyi arala,dışarıya bak,
Ayın solgun yüzünde,bir bak benim
Solgun yüzümü de görecekmisin?
Yoldan bir düğün alayı geçiyorsa,
Çigan müziği çalıyorsa,bil ki bu benim düğünümdür.
İstersen çık dışarı sahile doğru,

Tıpkı düğün gibi dernek gibi
şeb/i aruz misali

bu şarkıyı çaldır mezarımın taşımın
toprağımın başında