Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Denizim, mavimle,
Gel boyanalım...
Göğüm rengimle,
Gel...

Kaldır başını bak! uzağım sana,

Üstüne üstüne gelirken suskunluk fısıltıları
girerdi ay buluta
Yakamozlar üşürdü Koy'larda

bam teline basarken ud'un lirizmi
bir gençlik demi sarar sarmalardı benliğini sarmaşık gibi

Hani sen ne demiştin tak sepetini koluna
hani sen ne demiştin herkes kendi yoluna

bütün gece düşündüm gökten yıldız topladım
doldurdum sepetime sen uyuyordun ben
kapında sabahladım bin yıldız bir tane ay

Bense seni görüyorum her yerde
hayal mi halüsinasyon mu ne

gölgeni yazdıklarını görünmeyen cismini bile
seviyorum neden ki
yıldızlara sarıyorum

Gökçe kızlar
Dilsiz bir uçurumun dibinde
yılda bi kez bir çiçek açar
gölgesi kalır bütün bir yıl

çağlayanla komşudur uçurum

Alıp götürüyorum seni de
bütün eşyam
bir valiz
bir keman ve piyanom
ve bütün ağırlığınca İstanbul

Ben seni sevmeyi sevdim
sen sevilmeyi sevdin

ben böyle kaç sevda büyüttüm
bilemezsin
say ki krizdi bitti say ki öfkeydi yendik

Bir gonce -i dem tutmuş dudağın
bir gonce dehan

lisanın sühan
sen heybetli Süphan
ben avare ben gezgin

Bu kadar bekledin bekle elverir
umutlar yeşerir bahar da gelir
bir mektup görürsen ağzında kuşun
başında bekle sen o dik yokuşun
şaşırma karşında görürsen beni
ellerimde Kardelenler olacak

Sayfalar dolusu yazdım adını
görmedim duymadım bir kez yadını
ben duysam da senin feryadını
bu kalpten gitmişsin belli temelli

gölgesinde oturdun da sevdanın