Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Nihayet yola çıktım geliyorum
bütün karanlıklardan aydınlık kapılar açarak
dur durak bilmeden sabırsız bir kısrağın terkisinde
bu ayın yirmi ikisinde

kızıl bir gül açıyor göğün em mahrem yerinde

Kuruma emi çiçeğim
bu günlerde işler kesat
acemi bir kasapsan elinde kalır masat

havalandırıp toprağını
vitaminler versem sana

Yunusun Taptuğa götürdüğü od/un/m.
Dik duruşum ondandır elif elif,
Çokluğum çokça muhtelif.

Mevlananın semasıyım,
Asasıyım Musanın.

Dese ki
kendimden üredim
kendimi yedim
Kirazdaki kurt
yündeki güve
cart curt

Cirit atarız

İmanımız çelikten zırhtır yüreğimize
Türkün önünde duramaz kimse gelir dize
İşte orda görün Zigetvar burda Kosova
Şahı gelse alamaz Türk'ün çakıl taşını

Gönle yağmur yağmayınca
Kurak geçer dört mevsim de
Dil susarsa susar gönül de
Yürek küser ahh
Dili ancak çözer bir çocuk gülüşü
Ninniler söylemek için ana diliyle

Alem duyup söz olmasa diyeceğim var ama
söylesem mi bilmem ama sakın sen de kınama

henüz kabuk bağlamadı dokunma yar yarama
yollar girdi dağlar girdi yar seninle arama

Bu sabah bütün çiçekler
buse buse açtılar

büyük bomba patlamadı daha
baharlar açmadı ki

Bir köşeye bırakılmış paslanıp çürümüş
eleğe döndüm

örnek alıp dünyadan
katıldım semaya
kendi payıma

Bir ara Oğuz'la dışarıda öğlen yemeği yediğimiz bir gün, Oğuz'a Funda'dan söz ettim.
Oğuz çok saygılı biriydi ve bu güne değin bazı şeyler hissettiği halde bana soru sormamıştı.

O gün uzun uzun anlatıp duygularımı paylaştım onunla...
Umut'dan da söz etmiştim;