Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

On üç yaşım çocukluğum, on yedimde delikanım;
Yirmi dokuzunda sakin,
Basmış ayaklarım...

Yer çekiminin gücü.

Sen kelime olup ezberletiyorsun kendini
o çok sevdiğim kelime
her harfinden bir kelime ürettiğim aşkın

A sı Açelya
Ş si Şebnem

Çıkacak, çıkacak;
Benim de bir kitabım çıkacak...
Okunsa bari...
Gelecek, gelecek biliyorum,
O bir gün gelecek.
Biliyorum dönecek.

Vazgeçme gönlüm vazgeçme!
Affetme kalbim; kavi dur!
Aşk diretmektir; belkide budur...
Öyle bırakıp gitmek var mı
Onun hep söylediği aşk, bu kadar mı?

İçinde ara hikmet yok ki oruç babada
en hassas terazide tartılacak ukbada
bazı kez açık açık bazı da rüyalarda
ne riya ne taklit ne de göstermelik şekil

riyasız ibadete Allah ve nimel vekil

Gülüyorum kendi kendime her şiir yazdığımda;
şair sayıklamaları diyorum bunlar,
hemen bir kurt giriyor zihnime...

operasyon başlıyor,
kelime,

Elif hanımın balkonunda Sardunyalar
Baktığında çiçeklerine onun olurdu dünyalar
Çiçekten yana zengindi
Herbir çiçeğiyle konuşur
Onlara güzel şeyler söylerdi.
Bir tek fırına ekmek almağa gider

Kederli gecenin sisinde ışık/sız,
Karanlığında kahkaha duyulur.
Çalar rüzgâr amansız ıslığını.

Yağmakta, kül olup,
Yağmalanmada külliyen...

Temmuzda böyle geçiyor
kah sıcak kahi rüzgârlı
Kimbilir ki hangi şehrin
dağlarının başı karlı

gönlümse bu gün efkârlı

Altını pırlantı takıpta gelme
İçime korkuyu salıpta gelme
Özlemin çekilmez inan öldürür
Özenme güneşe yakıpta gelme

Salına, salına aheste, beste