Yük olmuşum Şiiri - Murat Ülkü

Gönül heybemde ne varsa serdim önüne,
Meğer bir kamburmuşum senin dününe.
Ben can verirken aşkın her bir gününe,
Senin omuzlarında bir yük olmuşum.

Kalbimle vaha kurdum kurak çöllerine,
Dokunmaya kıyamazken narin ellerine;
Duan diye sarıldığım tatlı dillerine,
Söylenmemiş acı bir sitem olmuşum.

Önceliğin değilsem ne diye oyalandın?
Sevgimi mi sömürdün, yolunda mı kaldım?
Adaletsizliktir bu, sen bana ne yaptın?
Meğer ben seninle yalnız kalmışım.

Fazlalık saydın ya en güzel anılarımı,
Kambur dedin, kanattın tüm yaralarımı.
Hiç mi sormadın kendine karalarımı?
Vicdanına ağır bir leke olmuşum.

Ağır geldiyse sevdam neden kabul ettin?
Gözyaşımı görmedin, hep çekip gittin.
Sen bu kutsal aşkı kaç kez katlettin?
Ruhunun altında ezilen bir can olmuşum.

İki kere kırıldım, iki yerden koptu bağ;
Biri sevilmemekmiş, biri kalbe kurulan ağ.
Gözümde devleşirken aşılmaz karlı bir dağ,
Senin düzlüğünde bir engel olmuşum.

Sabrımla alay ettin, her anı zehir eyledin,
Beni böyle bir yüke mahkûm sen eyledin.
Sevdam bir deryaydı, sen onu kuruttun;
Kıyında can çekişen balık olmuşum.

Neyin nesiydim ben, kamburdan gayrı?
Seninle bir olamadık, hep olduk ayrı.
Vefasızlığın resmidir bu feryat, bu çağrı;
Miras bıraktığın bir hüsran olmuşum.

Ne sevgin vardı ne saygın, sadece bir yalan,
Ömrümü verdim sana, kalmadı bende bir an.
O ağır yükü şimdi al da git şimdiden;
Başında dinmeyen bir ağrı olmuşum.

Garip Murat der ki; budur gerçeğim,
Gönlüne yüktüyse solsun çiçeğim.
Madem kambur oldum, çekilip gideyim;
Sırtında silinmez bir iz kalmışım.