Yük değildir kelebeğe Şiiri - Murat Ülkü

Yük değildir kelebeğe o ipekten kanadı,
Göklerde süzülmektir onun en güzel tadı.
Ağır gelmez taşıdığı ne bir renk ne bir rüya,
Sadece sevgi bekler şu vefasız dünyada.
​
​Zordur darbe almak en güvendiği yerinden,
Bir kırgınlık başlar ki ta en derinden.
İncinmesin yeter ki o nazenin yüreği,
Güvenmektir insanın hayattaki dileği.
​
​Gül dalına konarken dikeni hiç görmedi,
Dost bildiği kimseden bir kötülük ummadı.
Gönül kapılarını ardına kadar açtı,
Her gülen yüze bakıp mutluluklar saçtı.
​
​Oysa hayat sert imiş, rüzgarı ayaz eser,
Bazen en yakınların umudunu tez keser.
Yara almak zordur da, yara açan tanıdık,
İşte o an bitiyor kalpteki o aydınlık.
​
​Kime sığınsa ruhun, oradan gelir sille,
Anlatılmaz bu dertler, ne kalemle ne dille.
Kelebeğin ömrüne sığar mı bu kadar gam?
Zehir olur içtiği, her yudum ve her bir cam.
​
​Kanadında fırtına, yüreğinde bir sızı,
Alnına yazılmışsa silinmez kara yazı.
Güvendiği dağlara karlar yağmış bir kere,
Düşen yaprak misali, savrulur yerden yere.
​
​Artık uçmak beyhude, yollar dumanlı şimdi,
Dost sandığın o eller, bak ne kadar sert indi.
Kırılan kanat değil, içindeki o inanç,
Bu amansız dertlere bulunmuyor bir ilaç.
​
​Sözler ağır geliyor, diller suskun kalıyor,
İnsan kendi içinde, her gün biraz ölüyor.
Güvendiğin o liman, fırtınaya terk etmiş,
Meğer kurulan bağlar, çoktan bitmiş tükenmiş.
​
​Bırakıp gitmek vardır, sessizce bu diyardan,
Vazgeçmek lazım gelir, o vefasızca yardan.
Kelebekler küsünce, çiçekler de açmıyor,
Gönül bir kez kırıldı, neşe artık saçmıyor.
​
​Garip Murat der ki; dünya fani, her şey boş,
İster kederle yaşa, istersen dünyada coş.
Ama sakın unutma, kanat seni yormaz da,
Yarayı açan vurur, yabancısı sormaz da.