Yörüngede ki izin Şiiri - Pakize Özbaş

YÖRÜNGEDE Kİ İZİN

Aramızda sadece tek bir milim,
aşamadık o görünmez sınırı.
İki kutup gibi yerleşmiştik evrene;
yaklaşması yasak, uzaklaşması imkansız bir yörünge buyruğu.

Şakaklarındaki o ince sızıyla akıyorum boşluğa.
Seni ayakta tutan o görünmez yerçekimine
-hayıflanıyorum-
seni benden daha sıkı tutuyor, daha çok sarıyor diye.

Oysa ben fısıldamıştım hücrelerine;
her frekansta,
her dilde,
ve her dokunuşta
bu teslimiyetin bin yıllık alfabesini.

"Çekimime kapıl" –ilk sinyalle mühürlüyorum
bir meteor gibi düştüğüm kıyılarını.

Çöküyor zamanın ve mekanın bükülen yolları,
sönen bir yıldızın son ışığıyla yatıştırıyorsun içindeki isyanı.

Kapılarını aç diyorum sana,
göğsündeki o mutlak karanlıkta yerimi alırken,
tüm kapılarını aç bana.

Bir göktaşı yağmuruyla sızıyorum gecenin içinden
o en derin yeraltı katmanlarına.
Sönük bir uydunun zayıf sinyali düşüyor bu kör sokağa;
ne gerek vardı ki bu yapay ışığa?
Ben seni mutlak karanlıkta, körlükte de bulurdum.

Renkleri birbirine karışan bir sis bulutu gibi yoruyorsun,
bir ayna ekranındaki gölgeler gibi,
yavaşça siliniyorsun ömrümden.

Yüzümde bıraktığın o son ekran görüntüsü donup kalıyor;
sistemime sızan o ihanetinin belgesi olarak.

Oysa ben de biliyordum bu çöküşü,
saklamak istiyorum bunu o mutlak yerçekiminden,
evrenin o büyük algoritmasına
-duyurmadan-

Tüm yürek sorgularında inkar ediyorum yokluğunu,
beni ihbar eden o kusursuz hatlarında son bir yerim kalsın diye
inkar ediyorum.

"Beni böyle sevme" dediğin o soğuk gerçek,
yükseliyor atmosferin yedi katına.
Geçtiği her katmanda,
kat be kat artıyor yarattığın bu boşluk.
Oysa bendim yörüngeni bozmak için karşına çıkan o büyük sapma.

Yüreğine kazınmışım bir kere senin,
hangi hafızayı silsen de kar etmez artık.

Ben senin o ulaştığın en parlak yıldızın,
bir de içine düştüğün o dipsiz girdabında...
Bu dünyayı yıkacağız... ve bir nefeste kaybolacağız...

Bütün bu sonsuzlukta sadece bir sızıydım,
uzay boşluğuna düşen mavi bir katre gibi.
Beni evreninden silsen de ne fayda;
her karanlık çöktüğünde,
o tek damlanın izi parlayacak hafızanda.

(... Geçmiş yıllarda, yine Bursa da yazılan ve anılarda karşıma çıkan serbest vezinle yazılmış şiirim..)

Saat//01.44
17.06.2008

Pakize ÖZBAŞ
mavikatre 💧