Yorgun Düşler Şiiri - Selma Oşlu

​Yorgun Düşler
​Yürek yorgun, düşler yorgun
Gözlerden akan yaşlar yorgun
Uykusuz geceler sırdaşım oldu
Sevdan düştüğü günden bu yana
​Söz dinlemez afacan çocuk misali
İmkansızlığını yüreğime anlatamıyorum
Aklım olmaz diyor, yüreğim seviyorum diyor
​Her gece ay ışığı vurunca pencereme
Başlıyorlar tartışmaya
​Aklım olmaz imkansız vazgeç diyor
Kalbim her seferinde kesiyor aklımın sözünü
Varsın bilmesin sevdiğimi
Ben uzaktan da severim diyor
​Yıldızlar kaybolup
Gün tepenin ardından yavaş yavaş ışımaya başladığında
Bu bitmeyen kavga gibi doğuyor güneş
Her gece uykusuz geçen gecenin ardından
​Ne çare ki yürek susmuyor, susamıyor
Ve akla son kez:
"Ulaşılabilseydi aşk olmazdı
Sevdasından Ferhat dağları delmez
Mecnun çöllere düşmezdi" diyerek
Uzun bir sessizliğe bürünüyor
Yorgun, bitkin, çaresiz...
​Akıl başlıyor bu sefer konuşmaya:
"Üzülsende yalnızlığa esir düşsende
Çaresizce kapıldın onun için yanıyorsun
Sevginin en güzel en saf haliyle seviyorsun
Hiçbir kelam hiçbir cümle anlatmaya yetmez
Kelimeler anlamını yitirdi sevginin karşısında
Mantık yok oldu gitti" diyerek
Hak veriyor kalbe
Ardından o da derin bir sükuta bürünüyor
​Şiirsell
12.09.2020