Kadın Şiiri - Selma Oşlu

​— "Hey sen, evet sen, acısı gözlerinden okunan kadın!
Ne yapıyorsun böyle?
Uzaklara dalmışsın yine...
Sen değil miydin düştüğün yerde gözyaşlarını kendi ellerinle silen,
Kanayan dizlerini görmezden gelen?
Sen değil miydin dizlerini kesen taşların üzerinde kimseye eyvallah etmeden yine kendi kalkan?
Sen değil miydin acılarına sükuneti fısıldayan,
Yüreğinin yarasını yine tek başına saran?"
​Gözyaşını kendi elleriyle silen,
O yaşların yüzündeki izlerini gördükçe büyümek sayan,
Dizinin kanamasını bir kaza sayıp
Yürümeye, yine yürümeye devam eden...
Etrafındakilerin gürültüsüne inat her gece,
Kendi acına o sükuneti fısıldayan sen değil miydin?
​Çünkü çok iyi biliyordun;
İnsanın kendi sardığı yara,
Dost dediklerinin üflediği acıdan daha çabuk kabuk bağlar.
​Ama bazen... Sadece bazen,
O güçlü kadın da yoruluyor işte.
Belki omzuna dokunup "Yanındayım" diyen,
"Güçlü olmak senin seçimin değildi;
Bırak biraz kendini, rahatla, ben buradayım" diyecek sıcak ve içten bir sesin,
"Gördüm seni, ne kadar yorulduğunu gördüm" demesini bekliyor.
​Sen o sessiz çığlığı duydun ya,
Dizlerimin sızısı bile hafifledi sanki...
Demek istiyor biraz çökmüş, biraz güçsüz, biraz çocukça, hayatın tüm yüklerinden kurtulmuşçasına... Belki de saatlerce o omuzda hıçkırıklarla ağlamak istiyor.
​ Selma Oşlu