Hayat İşte Şiiri - Selma Oşlu

HAYAT İŞTE
​Tek tek dökülüyor dalından yapraklar,
Rüzgâr savuruyor hiçlik boşluğunda.
Sessiz vedalar dolaşıyor hoyrat yamaçlarında;
Sen gibi, ben gibi, biz gibi doyamadan birbirlerine...
Kendince yaşamak düşüyor kaderine,
Yaşıyorsun işte öyle kendince, hissizce.
​Hayat işte, seviyor kavuşamıyorsun,
Unutmak istiyorsun, anılar bırakmıyor.
Ne gidebiliyor ne de kalabiliyorsun;
Yorgun bir arafta sıkışıp kalıyor duyguların.
​Çaresizlik öyle çöküyor ki ruhuna;
Hani, uzatsan elini tutacak gibi...
Lakin ne çare; aşılmaz dağlar, hengâmeli yollar var aralarda.
Her nefes zulüm oluyor, her nefes işkence;
Umutsuz hayallere sığınıp yaşıyorsun her zerrende ölürcesine.
Hayat ya işte; yaşıyorsun öyle kendince, hissizce...
​Her sabah, kalbinde bitmeyen sevgisiyle uyanıyorsun,
Kendine bile itiraf edemiyorsun
Hayatın acımasız gerçeklerini.
Yüreğin kanıyor, için acıyor;
Ama ölümüne seviyorsun işte...
​Selma Oşlu