Bir gece ansızın çekilince damarlarımdan bu hayat,Bilin dostlar, o gün bitecek bu ağır, bu bitimsiz nöbet.Yıkılacak omuzlarımdaki şu dünyanın yükü.Gözlerimi kapatınca başlayacak asıl memleket.
Ben ki her fırtınada tek başıma ayakta duran,İçindeki kimsesiz çocukla sessizce vuruşan,Kendi gölgesinden başka sığınağı olmayan bir adamım.
Gözlerim doldu da bir gün akıtacak bir deniz bulamadım.Sözlerim yığıldı dilime, söyleyecek bir meydan bulamadım.
Oysa ne çok isterdim bir akşamüstü babamın dizine çökmeyi,Hesapsız kitapsız, sadece oğul gibi kokusunu içime çekmeyi.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta