Yorgun Aşk Şiiri - Salih Karagöz

Bir mendil sallıyor geçen gemiler
dert mi ağır yoksa tabut mu sürüklenen
niçin neden sorulmaz, güllere rengi
kollarımdan sızar, kana bulanır

Bir güzele sevgimi sunayım
eğilir o dağlar yerlere kadar

Koyu geceler işte, kayıptır ruhum
kirpikler ıslanır, yara yâr olur
gönülden gidene yol gösterilmez
bir perdeye siner ağlamaklı ses

Görüp seni bir ömre sarayım
içilir badesi aşk sarayının

Halden hale döner yanan kandilim
vurulur yüzüme açılmayan sır
başını eğersin küflü yorgana
içini dökersin kirli camlara

Koynuma alayım harlı ateşi
narına yanılır güzelin derler