İnsan,
bir gölge gibi düşer sabahın toprağına
ne doğarken seçer yönünü
ne giderken çözer ömrünü...
Omzunda yıllar
avuçlarında kırılmış dualar
bir yolcudur
çıkmış sonsuz bir menzile...
Gün gelir
bir tabut olur vücudu
dört kolluya yük
ve dört omuza yüklenir suskunluğu...
Toprak bekler
sessiz, sabırlı, bildiğini gizleyen
ne selam verir geçen kervanlara
ne veda eder giden adımlara...
İnsan,
ne kalır yolda
ne varır sona
sadece biraz anı bırakır
bir çiçek gibi solan mezar taşına....
Kayıt Tarihi : 22.05.2025 00:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


TÜM YORUMLAR (1)