Yol Yorgunu Şiiri - Halil Kumcu

Yol yorgunuyum, hayaller yarım,
Hayat kısa; dar; ruhum bezmiş.
Gönül bağım kavruluyor yine,
Kentler, beton mezarlıklara terk edilmiş.

Kaç kilometre kaldı mutluluğa?
Titretir yüreğimi bu acı, soğutmaz.
Kendine yol bulamayan düşlerin,
Özlemindeyim… hiçbir tabelada yazmaz.

Akıp geçiyorum yılların ardından,
Kalbimle beynim arasında sözler, yeminler…
Yine gitme vakti geldi, yol çağırıyor;
Gönlümün kıyısında boş gemiler.

Kıyıyı çoktan kaybettim ben,
Nereye gideceğini bilmeyen bir yolcuyum.
Kalkıp gidemeyeceğim yerlerde,
Mutsuz bir sonla kapanan defterde doğdum.

Sessiz adımlarla iz sürerim hatıralara,
Kayıp bir şehirde yalnızlıkla dans ederim.
Gözlerimde eski düşlerin kırıklarıyla,
Umudun incecik kıyısında beklerim…

Her yeni gün, yeniden doğan bir hüzündür.
Yol biter mi bilinmez bu gece…
Yorgun bedenim artık bir sığınak ister,
Kırık düşlerimle, solgun bir bekleyişte…

📍Şair Notu: "Yol Yorgunu" Üzerine; Bu şiir, bir varoluş yolculuğunun sessiz haritasıdır. Her mısrada, ömrün yorgun adımları, gidilemeyen yollar, dönülemeyen duraklar vardır. Kimi zaman bir şehirden, kimi zaman bir bakıştan, ama en çok da içimizdeki uzaklardan geçeriz. Yol Yorgunu, sadece bir yolda yürümeyi değil, aynı zamanda bir yere ait olamamayı, içsel bir menzile varamamanın sancısını taşır. Şiirdeki “gönlün kıyısı”, “boş gemiler”, “beton mezarlıklar” gibi imgeler, modern hayatın yalnızlaştırıcı yanını, insanın kendine bile uzak düştüğü zamanları simgeler. Bu dizeler, bir yönüyle geçmişin hatıralarını, diğer yönüyle geleceğe dair kaygıları, ama en çok da şimdiki zamanın tükenmişliğini mırıldanır. Her yol, biraz da içimize döndüğümüz bir arayıştır. “Yol Yorgunu”, işte o arayışın sessiz bir güncesidir.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•En uzun yol, insanın kendine varamadığı yoldur.
•Gidilecek yer değil, gidilemeyen yer tüketir insanı.

11 Ağustos 2022 / Perşembe / Bartın