Yol Yordamı Şiiri - Sadık Kocabaş

YOL YORDAMI
Zamanın çarkına rüzgâr diyenler,
Bize yol yordamı öğretmesinler.
Her kapıda ayrı hırka giyenler,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Piri üzüp daldan dala konanlar,
Yalan dünya ateşinde yananlar,
Meydanı sahipsiz kalır sananlar,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Postu sermek ile derviş olunmaz,
Kâmil olmayanla menzil bulunmaz,
Sözü eğri olan dosta varılmaz,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Ocağın közünü sönük bilenler,
Yolu oyun sanıp her gün gülenler,
Menzilden sapıp da geri dönenler,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Eline, diline sahip olmayan,
Beline berk olup hakka doymayan,
Edep hırkasını cana yaymayan,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Makam için ikrarından geçenler,
Gönül sarayını yıkıp göçenler,
Dünya şerbetini zehir içenler,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Erenler demiyle harı duymayan,
Ocağın tozuna yüzün sürmeyen,
Hakikat babından içeri girmeyen,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Dosta cefa edip sevinç duyanlar,
Nefsin batağında kula uyanlar,
Kendini deryada katre sayanlar,
Bize yol yordamı öğretmesinler.

Mürşidin nefesi canda seslenir,
Kalemsiz Şair hakla beslenir,
Sözümüz dünyaya böyle yaslanır,
Bize yol yordamı öğretmesinler.