Yoksun ya Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Şimdi sen gittin ya
şehir biraz daha şehir oldu
yani kalabalık, yani uğultulu,
yani bana değmeyen bir sürü insan.

Bir bardak çay koydum kendime
dem bu kadar koyu değildi eskiden
demek ki ayrılık
suyu bile eskitiyor.

Senin adın geçince
göğsümde küçük bir istasyon kuruluyor
trenler kalkıyor
ve hiçbiri varacağım yere gitmiyor.

Oysa biz
bir akşamüstünü paylaşmıştık
ikiye bölüp
yarısını cebine koymuştun
ki yarısı hâlâ durur bende
biliyor musun o gün bu gündür hiçbir akşam tamamlanmıyor.

Sana kızamıyorum
çünkü giden sensin
kalan benim
ve kalmak
insanın kendine yaptığı en uzun konuşmadır.

Perdeleri kapattım
rüzgâr içeri girmesin diye
ama insanın içinden esen şeyi
hangi pencere tutar?

Şimdi sen yoksun ya
dünya biraz daha dönüyor
ama ben
aynı yerdeyim
bir adım atsam
sana çarpacakmışım gibi.