Yoksun şimdi Şiiri - Levent Özsayın

Eşyaların dili tutuldu sen gidince,
Sandalyeler daha ağır, masada tuzu eksik ekmeğin.
Bir kentin en tenha durağında beklemek gibi şimdi,
Yoksun; ve ben kendi içimde bir hiç gibi birikiyorum.
Sokak lambaları sarı sarı yanıyor geceye,
Pencereme vuran rüzgâr senin adını fısıldamıyor artık.
Hangi sokağa sapsam bir yabancılık sarıyor adımlarımı,
Sanki bu şehir hiç bizim olmadı, sanki ben hiç yaşamadım.
Bir çay demliyorum, buharında yalnızlığın kokusu,
Oturup karşındaki boşluğa bir şeyler anlatıyorum usulca.
Zaman devrilip gidiyor takvim yapraklarının arkasından,
Yoksun; içimdeki o eski deniz şimdi kurak bir arsa.
Bir gün ansızın döküldü ellerimden bütün mevsimler,
Sonbahar bile acımadı, alıp götürdü içimdeki yeşili.
Şimdi ne zaman bir şarkı başlasa radyoda incelikli,
Tam senin olduğun yerde derin bir sessizlik başlıyor.
Aklım gidenlerin arkasında bir çocuk gibi ağlarken,
Gözlerim yoruluyor karanlığı bir umut gibi süzmekten.
Seni düşünmek; kalabalık bir caddede aniden yönünü kaybetmek,
Herkes evine dönüyor da, ben sende mahsur kalıyorum.
Cebimde kırık dökük, bitmemiş cümleler var sana dair,
Hangisini söylesem bir vedanın ağırlığı çöküyor odaya.
Bir sigara dumanı dahi biliyor senin yokluğunu,
Önce yanıma kıvrılıyor, sonra çekip gidiyor soğuk havaya.
Yoksun; bu öyle kolayca tarif edilecek bir hüzün değil,
Bir insanın kendi içindeki o geniş boşlukta kaybolması.
Ne bir iz kalmış geride tutunacak, ne de eski bir sıcaklık,
Sadece göğsümün kuytusunda büyüyen o keskin sızı.
Şimdi hangi takvimi açsam kışa kesiyor günler,
Hangi sokak lambasına baksam karanlık biraz daha koyulaşıyor.
Sen gittin, arkanda devasa bir eksiklik bıraktın bana;
Ben ise hâlâ o hiç yaşanmamış günlerin sokağında bekliyorum.