Eşyaların dili tutuldu sen gidince,
Sandalyeler daha ağır, masada tuzu eksik ekmeğin.
Bir kentin en tenha durağında beklemek gibi şimdi,
Yoksun; ve ben kendi içimde bir hiç gibi birikiyorum.
Sokak lambaları sarı sarı yanıyor geceye,
Pencereme vuran rüzgâr senin adını fısıldamıyor artık.
Hangi sokağa sapsam bir yabancılık sarıyor adımlarımı,
gittiğim bütün hekimler aynı şeyleri söylediler
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'
Devamını Oku
söz birliği etmişcesine
'aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra'




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta