Tan yeri ağarmadan evvel

Gecenin bir vakti
Hangi dem de bir an bilmiyorum.
Zaman döngüsü gri renkler saçıyor bu günlerde
Zerre vakit ebed'e ayan olmuş
Satırlara dökemediğim sisli duygular
Günler, aylar, yıllar geçmiş.
Önümde meçhul bir zaman,
arkamda derin bir melankoli.
Ben deyim zayi zaman,
sen de nostalji.

Fecir vakti gelmiş.
Saba makamında müezzinin sedası,
ezanı seher ile kuşların şakıması…
Sabahın nuru vururken yüzlere,
düşlerimiz hâlâ karanlıktaydı.

Hangi asrın rah-ı revanlarıyız
Yönünü kaybetmiş seyyahlar gibi,
Menzil-i vuslata azm eden sâlikânız
kervân-ı ömrün yolcularıyız

İçimde susmadan konuşan boşluk,
O mu beni ayakta tutan,
yoksa yavaş yavaş tüketen
Bilmiyorum…

Nizamı alem hafızasından geçen
adı olmayan düşünceler gibi,
kendi varlığının harabelerinde
muktedir olanı değil,
kaybettiği kendini arayan yolcular mıyız

Fecirle gece arasına sıkışmış,
ne tam uyanmış
ne de bütünüyle uyuyan
bir çağın son şairleriyiz belki de.

Tan yeri pembesi şafağı süslemeye başladı
Gecenin son nefesi sabahı soluklarken
Íçim de hâlâ adı konmamış bir gece var.
Kelâmın gölgesi sözün ötesine düşen bir şair
sadece başlığı olan boş bir şiir
Başlamaz bir türlü esrar-ı kelam
Bir söz düşer dilin en sessiz yerine,
Her harf bir sır taşır, mana saklar içinde.