Şiir kendini yazar Şiiri - My Poem Halil ...

Bir kelime gelir,
Ömründen kopup düşer önüne.
Sen onu yazdığını sanırsın,
Oysa dizelerde seni anlatır

O vakit ne kafiye ararsın,
Ne gösterişli sözler.
Yalnızca gönlünün kapısını aralarsın;
Gerisini şiir

Şair olmak;
Çok söz bilmek değil,
Bir çiçeğin açarken çıkardığı
Sessizliği duyabilmek

Bir yaprağın düşüşünde ömrü,
Bir insanın gözlerinde saklı mevsimleri
Okuyabildiğin gün,
Kalem avucundan çıkar.

Bir dere olup akmaya başlar.
Sen yalnız kıyısında yürürsün.
Mısralar,
Uzak bir dağdan kopup gelen su gibi;
şiir olur, çağlamaya devam eder.
Kimse onu çağırmaz.
Vakti gelince kendi yolunu bulur,
Geçtiği her yüreğe
Biraz gökyüzü bırakır.

Bazen sen şiiri yazmazsın.
O kendini yazar

O vakit anlarsın;
asıl söz, kalemin ucunda değildir.
Sabahı bekleyen tomurcukta,
Denize kavuşmak için taşlara sabreden suda,
Göç yolunu şaşırmayan turnada,
susmayı bilen insanın kalbindedir.

Sözler, yazanın değil;
okuyanın içinde tamamlanır.
Yazıldığı yerde değil,
Dokunduğu gönül de yaşar.

Bir gün
Kalemin susar belki...
Hikâyesi kalır.