Ne zaman ki umutlarım yenik düştü
Korkularıma
Açmaz artık çorak gönlümden
Ne nergis ne gelincik
Ne menekşe ne de beyaz papatya
Açmayınca içimde kır çiçekleri
Anladım ki yeterince yaşlanmışım
Söyler misin şimdi bana
Umutla bakan iki gözün
Hevesini kim getirecek bu yaşıma
Ne büyük yıkımmış meğer kendini
Zamansız tanımak
Bir acımasız kalbin sevdası
Kör edince kendime
Yıllardır kimliğimden de uzak
Başkasında ben diye yaşamışım meğer
Kayıt Tarihi : 26.04.2026 14:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Denizli
Yeni bir başlangıçtır hayata
Umutlar yıkılmayan kaledir, yeniden doğuşun varlığı sebebiyle
İnsan kendisi içinde yaşamalı, varlığını değerli kılmalı akıp giden zamanda
TÜM YORUMLAR (1)