Yitik Şiiri - Gönül Kütük

Yitik bir hayattım ben..
Ne uğruna, kim uğruna,
Yitirdim kendimi?

Kimsenin sormaya gerek duymadığı,
Neler var anlatmadığım,
Boş bulundum, sevdim, aldandım.

Aldanmam suçtu madem,
Bu suça kim teşvik etti beni?
Sanki tek başıma bulaştırdım,
Kalbime sevgiyi.

Durmadılar bir türlü.
Bir dizi imkânsızlık dizildi önüme.
Biraz çabalarım dedim,
Dünya kadar yükü yığdılar üzerime.

“Gel ağlayalım,
Gözümüzü gözyaşlarımızla toplar,
Sonra devam ederiz”
Bu sözün neyi anlaşılmazdı?

Bir konuşsa,
Ağzından çıkana kulağım doymuyordu.
Dut mu yedi şimdi bülbül,
Yoksa put mu oldu gülün karşısında?

Sorsan şimdi herkes der ki,
Bunlar burda öylece duruyordu,
Her şey kendiliğinden gelişti.
Hayır!

Sev dediniz, sevdim.
Ölme dediniz,
Ölememekti derdim.

En başından söyledim!
Daha yeni çıktım savaştan,
Sonra savaşı çıkardım içimden.

Dur dedim, yeter!
Öfkeni sustur ve konuş!
Kim seni, seninle düşman etti?

Sahi,
Beni merdivenlerden iten kimdi?
Enseme yüzü olmayan,
Siyah nefisli nefes değdi.

Bu akan neydi?
Kızıl mıydı yaralarım,
Kızgınlık mıydı?

Kuramadığım cümlelerim vardı,
Kıyamadığım intikamlarım.

Sabırla beklerken ben,
İnci oldum, saklandım,
Kabuğumu kırdılar.
Toprak oldum,
Leşlerini içime attılar.
Deniz oldum,
Kirlettiler.

Bir avuç kıyamet yutturdular,
Yaktılar içimi.
Parça parça böldüler uykularımı.
Yastığımın altındaki küllerle uyandım.

Feleğin çarkına taş attım,
O da geldi kalbimi deldi.

Sevgi boşluğumu kalbindeki kusurlarla yamadım,
Kalbini aldı,
Kusurlu bir ucube olarak kaldım.

Kurduğum hayallerin
Kursağımda kuruması yetmedi!

Ne zaman haksızlığa çıksa sesim,
İtaatsiz köle gibi cezalandırıldım.

Sürekli çekilen acı hissi,
Hissizliğe dönüşüyor diyorlar ya,
Kaç kırbaç daha ceza yesem
Uyuşmaya başlardı tenim?

Ya size bir şeyler söylemeliyim,
Ya da artık gerçekliğimi kaybetmeliyim.

Küfrüme veda edeyim derken
Yoldan çıkabilirim.

Zaten sürünüyorum,
Kırılan kollarıma kanat takamam ki ben.

Ayakları var diye
Ayakta kalamıyor işte insan.

Madem söktünüz beni yürekten,
Ben de yırttım bedenimi yerden.
Kan bile çıkmadı da,
Duman kalktı derimden.

Yanık yeşili bir hüzün
Sızdı çiçeklerimden.

Beton sıyırdım saçaklarımdan.
Köksüz kaldım.

Yitiktim ben..
Göz yumdunuz ya kaybolmalarıma,
Bulmaktan korktuğunuz için mi
Hiç aramadınız beni?