Nasipse Kısmet Şiiri - Harun Ertaş

Beni ellerinle ayrılığa gömdün
Sonra sessizce bakmadan gittin
Ben ise gömdüğün yerde bile
Ellerin değdi diye, çiçek açtım

Ben toprak kahve diye ses etmedim
Güller diktin, karanfil filizledim
Kaç kere parçaladın içeriden, ben seni
Gönlüme dâhi şikayet etmedim

Ben aşkımı ellerinde,
Siyah beyazlı, kanla buldum
Sonra eseri sensin diye
Yine sesime sükut oldum

Sen yine gülme, belli olmaz
Belki sen de, belkiden de ümit olmaz
Aslında hiç böyle değildim
Nasipse kısmet, kısmen de olmaz

Ben sabırla bekledim gelişini,
Gidişini 40 yıl düşünsem, bilmezdim
Ne bilirim ben böyle işleri
Her masalı mutlu bilirdim