Yılmaz Turgut Şiirleri - Şair Yılmaz Turgut

Beni bir çıkmaza götüren sensin
Bu canı her defa öldüren sensin
Bana ettiklerin hiç son bulmaz mı?
Gururum incinir senin yüzünden.

Güzel anıları bitiren sensin

Şirini tek geçtim Arzuya baktım
Göz göze gelince gönlümü yaktım
Yağan yağmur oldum deryaya aktım
İşte ben böyleyim aşk ateşiyim.

Leylayı yar bildim Aslıya kaçtım

Bugün zincirlerimi kırdım
Kafesimden çıktım dışarı
Seyre daldım gökyüzünü
Kuşların hepsi mutluydu.

Bir benim kolum kanadım kırık

Artık yüreğimde yoğun bir sızı
Benden kaçıp durdun zalımın kızı
Görmedim sayende baharı yazı
Kalbinde taş mı var beni sevmedin.

Ay ışığım dedim hiç inanmadın

Birini çok severim
O beni hiç sevmez
Birine aşkla bakarım
O beni hiç görmez.

Varsın beni bilmesin

Bu şehirde zaman hiç geçmiyor nedense
Bu şehirde çiçekler hiç açmayacakmış
Ağaçlar ve yapraklar hüsrana uğramışçasına
Benim gibi belkide çok şeyler kaybetmiş.

Uçmuyor bu havada bütün beyaz kuşlar

Onu hiç sevmediğimi düşünüyor
Çok seviyorum aslında
Sadece haberi yok.
Bir selâm bile gönderemiyorum
Kolay gelsin sevdiğim
Kendine iyi bak diyemiyorum

Bir gönüle girsem karşımda duvar
Duvar çok örülmüş yüksek örülmüş
Sevdam yüreğimde yandıkça yanıyor
Bu alın yazıma gurbet görülmüş.

Karlı bir havada ayazda kaldım

Benim elden neyim eksik
Bana hiç yüz vermezsin
Etrafında dört döndüm
Dibindeyim görmezsin.

Kalbinde sorun mu var

Seni düşünüyorum
Gecenin bir yarısında
Ve sabahın öteki yüzünde.
Son baharım gelmeden,
Yapraklar yere düşmeden
Her şeyini özlüyorum şimdiden.