Uzakta bir köy…
Sevdiğim şu uzaktaki köy, bizim köyümüz.
Şu bacası tüten bizim evimiz.
İçinde huzur yok, hep itildim, dövüldüm.
Çalıştım; ellerim nasır, ayaklarım nasır.
Daha acısı, adamım kalbimde ölmüş.
Yanlış insanlar için yaptığım doğrularım benim hata diyorsanız,
O kişide benim; hatada benim.
Ben iyi niyetimi cebimde taşıdım,
Herkese yetti sandım.
Meğer bazıları,
Yaprak döktük sonbaharda,
Süpürdü rüzgâr yârim.
Kar yağıyor, neredesin?
Gelmedin, dönmedin...
Islandı kelebeğin kanatları,
Görmedin yârim, görmedin.
Yetimdir kalbime koyulan terazim,
Vicdanımı, yüreğimi orada saklarım.
İnsanlığa lazım olduğunda paylaşırım.
Vicdan der, merhamet der hep,
İnsanlığı orada saklarım, beklerim.
Yıllar geçse de, saçıma aklar düşse de,
Benim yeni yılım hiç olmadı,
Ben kaç yıl yaşlandığıma acılarıma bakarım.
Yaşarken insan,
Toprak olan ölümlere bakarım.
Takvimler değişir belki,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!