Yine ıslandı yüreğim,
Soldu yüzümün rengi.
“Olmaz” dediğim ne varsa oldu.
Kuruttum bağımı bahçemi,
Soldu dallarda yapraklar, hazel oldu ömrüm.
Bak şimdi, kar beyazdır ölüm.
Nefes nefeste kalmadı,
Gözlerimle bakıyorum sana artık.
Canımı aldın da gözlerim açık kaldı,
İyi bak gözlerime,
İyi bak gülen dertlerime,
Nefes...
Gülen yüzüm hep içime ağlar,
Bakmayın güldüğüme.
Gözlerim, gözlerim…
Gözyaşlarım hep içime ağlar.
Görünmez, göremezsiniz,
Seven gözlerin değilmiydi
Beni gören yemin
Etmedinmi iki şahit meleğin
Huzurunda iyi günde kötü
Günde bir ömür evet
Demedin mi
1.
Gün gelir yazamayan eller
Katip olur gün gelir
Edebiyatı bilmeyenler yazar olur
Sessizliğe gömülen o diller
Nutuk olur gün gelir
Uzakta bir köy…
Sevdiğim şu uzaktaki köy, bizim köyümüz.
Şu bacası tüten bizim evimiz.
İçinde huzur yok, hep itildim, dövüldüm.
Çalıştım; ellerim nasır, ayaklarım nasır.
Daha acısı, adamım kalbimde ölmüş.
Yanlış insanlar için yaptığım doğrularım benim hata diyorsanız,
O kişide benim; hatada benim.
Ben iyi niyetimi cebimde taşıdım,
Herkese yetti sandım.
Meğer bazıları,
İkimizin arasında bir dünya vardı,
Hoyratça harcadık ömrümüzü.
Yaşamadık, öldük bak,
İki mezar boyu dünya.
Bir söz eksikti belki,
1. Kıta (Giriş)
Yazdım dünyayı veresiye defterime
Uzandım deniz boyu kumsala uyudum
Uyandım bir şarkı yazdım
Döküldü kirlerim derin denizlere
Hafifledim yavaş yavaş
Yetimdir kalbime koyulan terazim,
Vicdanımı, yüreğimi orada saklarım.
İnsanlığa lazım olduğunda paylaşırım.
Vicdan der, merhamet der hep,
İnsanlığı orada saklarım, beklerim.
Yıllar geçse de, saçıma aklar düşse de,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!