Senin yerin bende ayrıdır, dediğimiz insanlardan hep ayrılmadık mı?
Hep sevdiklerimize heyecanla gitmedik mi?
Aslında hata ettik, çok sık gitmişiz.
Kırılmış, dökülmüş yapraklar; sararmış yürekler...
Seyahatten kirlenmiş kalpler,
Günlerdir yürüyorum sevgilim.
Yolum sanadır, çöle yaklaştım.
Su istiyorum, kurumuş dudaklarıma bir damla su sevgilim.
Yoruldum, ayaklarım yanıyor, topuklarım çatlamış sevgilim.
Sana geliyorum, dilim kurumuş su sevgilim.
Fedayı, sen bana hep dolu bardağın içini anlattın;
neden boşunu anlatmıyorsun?
Yoksa gerçekte orada mı saklı fedayı.
Ben sustum, sen anlattıkça büyüdü kelimeler,
her cümlede biraz daha eksildim kendimden.
Uzakta bir köy…
Sevdiğim şu uzaktaki köy, bizim köyümüz.
Şu bacası tüten bizim evimiz.
İçinde huzur yok, hep itildim, dövüldüm.
Çalıştım; ellerim nasır, ayaklarım nasır.
Daha acısı, adamım kalbimde ölmüş.
Yaprak döktük sonbaharda,
Süpürdü rüzgâr yârim.
Kar yağıyor, neredesin?
Gelmedin, dönmedin...
Islandı kelebeğin kanatları,
Görmedin yârim, görmedin.
Yetimdir kalbime koyulan terazim,
Vicdanımı, yüreğimi orada saklarım.
İnsanlığa lazım olduğunda paylaşırım.
Vicdan der, merhamet der hep,
İnsanlığı orada saklarım, beklerim.
Yıllar geçse de, saçıma aklar düşse de,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!