Yılmaz Bekaroğlu Şiirleri - Şair Yılmaz ...

Güldüğüme bakma, acılarım elli altı yılda saklıdır.
Gün yüzü görmemiş acılarım var,
mezarlıkta biri eşim, biri oğlum.

Bir fotoğraf kaldı duvarda sararmış,
gülüşleriyle yanar geceleri.

Yaprak dökümü ıslandı,
Kelebeğin kanatları…
Gördün mü abi,
Islandı abi,
Kelebeğin ölümü.

Bildiğim, doğduğum günü anlatan.
Annemi özledim; annem, “Özlediğin yerden gel, oğlum,” demişti mezarıma.
Geldim anne, mezarına.

Toprak soğuktu, adını söyledim yavaşça,
sesim kırıldı taşların arasında.

Kuruyan yüreğime suyu taşıyan sevdiğim,
Şimdi hayat verdin bedenime.
Kalbim, kalbimiz atıyor — dinle,
Dinle, ellerinde can bulduğum,
Bebeğimin annesi.

Anamın elinde nakış nakış,
Köyümüzün siyah beyaz resimlerini gördüm.
Ne güzeldi o günler, o yıllar…
Şimdi babamın eliyle bana yaptığı
Tahta beşiğe bakar bakar ağlarım.

Ahada çıktım yola yarim,
Geliyrum biraz hasar aldum yarim,
Biraz hasar aldum yarim ama iyiyum.
Buralarda radar yokti,
Ben de aldum beşi olmayan arabami,
Attim vitesi dörde geliyrum kollarına sevduğum.

Bir zamanlar Çamlıca Tepesi’nden İstanbul’u izlerken,
Sevgilimin Üsküdar vapuruna el sallamasını unutamam.

Şehir o gün başka sessizdi,
Martılar bile yavaş uçuyordu.
Kalabalığın içinden,

Denizden çaldın kumu,
İnşa ettin koca binayı.
Bir gece yarısı yedi şiddetinde deprem vurdu,
Yıktı koca binayı.
Öldürdün uykuda canları.

Can yanıklarım, canlarım,
Can kırıklarım, canlarım.
Benim babanız sığmadı mı
Kalbinize, evinize?

Ben size yük olmadım,

Yoruldum, boğuyor beni yalnız aşk.
Acısı, sevgisi, belirsizlik...
Taşıyamıyorum, kalbimde ağrısı,
Yüreğimde yarası.

Düşünürüm günlerdir,