Sevmenin yasak,
sevdiğini söylemenin ayıp olduğu yıllardı..
insanlar sevdiklerini camların ardından sever,
tüllerin ardından gözler..
Telefonu ses vermeden arardı..
Yıllar geçti..
Âdet değişmedi..
Yine camların ardından izliyoruz sevdiklerimizi...
Hani belki aynı gönderiye bakarken, belki g/öz g/öze geliriz..Öz öze değeriz diye...
Aynı şarkıya duygulanır,
Aynı şakaya güleriz diye ..
Belki denk gelir de camıma bakar diye...
Binlerce insan değerde özüne..
Ondan başkası gözükmez gözüne...
Öyle bişey işte.
Kayıt Tarihi : 28.05.2026 13:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!