Yiğit Kaya Şiirleri - Şair Yiğit Kaya

Güzelliğin güz güllerinin yanında soluk durmuş
Bilhassa boncuk gözlerin çok masum kalmış
Hançer gibi keskin ve papatyalar kadar incesin
Bir bakişsak unuturum benliğimi
Bir sarılsak anlatırım derdimi
Tutsan ellerimi baksak göz göze

Oysaki sevgi bumudur düşünülür
Oysaki aşk nedir ki onun yanında
Oysaki sevda tektir bunların yanında
Yok gayri seni düşlediğim bilesin
Hikayeler neden yarım kalır sebepsiz
Neden gidene zordur bu ayrılık

Neyini sevdim ki ben senin bu kadar
Bana bakmayan gözlerini mi
Dupduru sakinliğini mi
Yoksa benim olmayan şu kalbini mi
Habersizce sessizce
Seni sevdiğimi bilme bilemezsinde

Hislerimi hissizlerle hissizleştirmeye gidiyorum
Sahi ne oldu bana bu kadar
Aydınlıktan karanlığada çıkarmış insan
Yeniden inşa edermiş kendini
Aradığını bulamayınca kaybolurmuş
Buluncada ne yapacağını şaşırırmış

Gözlerine baktığımda anlamalıydım bu yazgıyı
Sen bir orman misali vermedin bana kalbinden bir yaprak
Salkım salkım dökülüyordu güzelliğin
Oysaki ben seni yapraklarını dokunceye dek sevecektim
Kalemi aldık yine ele
Her son satirim dediğimde

Saat geç oldu uzanıver kalbime
Göndermem seni bu saate ellere
Bilmesinler seni düşlediğimi
Gormesinler güzel gözlerini
Mümkünse sevme vefasızın birini
Neden hep böyle karanlıksın

Hani bir tebessümün vardı ya
Görmez olaydım
Beni sürükledin yine buralara
Hani bir endamın vardı ya
Görmez olaydım
Düşürdün beni dillere

Bir sokak lambası altında
Derin bir nefese bakar aklıma gelişin
Bir kalem kağıda bakar esir oluşun
Rüzgarın hırçınlığı hatırlatır sonbaharı
Bir bir dökülüyorken yapraklar
Geçen yıllarım gelir aklıma

Yalan oldu asla olmaz dediklerimiz
Olmuşta haberimiz yok gayrı
Nedensiz de sevilir mi bir kalp
Bir gülüş
Bir tebessüm
Bir çift göz

İcaz eylemek isterdi şu gönlüm
Göremeyince bir icazet
İcabet etmeye olmadı bir gerek
Nadide bir ruha neyler ki bu yürek
Ya handân olur seni görünce
Yada teccerüd olur yolunu gözleyince