Yeter ki… Şiiri - Muhsin Yener

Yeter ki
bir insanın yüreğine
taş gibi düşmesin sözlerin.

Yeter ki
bir çocuğun gözünden
umut eksilmesin akşam vakti.

Yeter ki
ekmeği bölüşürken
acı büyümesin sofralarda.

Bir yarayı kanatmadan yaşamak vardı,
bir kuşu ürkütmeden geçmek sokaklardan,
bir garibin omzuna
sessizce el koymak vardı.

Oysa dünya,
kırmanın marifet sayıldığı
uzun bir uğultuya döndü kardeşim.

İnsanlar
birbirinin kalbinden geçiyor
paslı bıçaklar gibi.

Ve şimdi
en büyük iyilik sayılıyor
kimseyi incitmemek.

Bak,
ne kadar küçüldü dileklerimiz…

Biraz merhamet,
biraz vicdan,
biraz da insan kalabilmek için
çırpınan yürekler kaldı yalnız.

Yeter ki
zarar vermeden geçelim şu dünyadan.
Gerisi,
dağlara bırakılmış bir türkü gibi
elbet bir gün tamamlanır.