Yer Sofrası Şiiri - Muhsin Yener

YER SOFRASI

Yer sofrasında başladı hayatlarımız.

Bir tencere, bir tava,
bir tabaktan bölüştüğümüz ekmek...
Meğer ömrümüzün en büyük zenginliğiymiş.

Yere düşen ekmeği
öpüp başımıza koyan insanlardık.
Bilirdik;
ekmek, yalnızca karın doyurmaz,
nimetin en kutsal hâlidir.

Sofrada bir lokma bile bırakmazdık.
Çünkü büyüklerimiz,

"Ekmeği israf etme,
ekmek arkandan ağlar."

derdi.

O söz,
yalnız bir nasihat değil,
bir ömrün terbiyesi,
bir vicdanın sesiydi.

Ne israf bilirdik,
ne şükürsüzlük...

Azdı belki soframızdaki nimet,
ama bereketi dağlar kadardı.
Çünkü aynı lokmayı bölüşenler,
aynı yüreği de paylaşırdı.

O sofralarda büyüdük biz.
Lokmamızı da tamamladık,
şükrümüzü de...

Ben o günlerin çocuğuyum.

Bir lokma ekmeğe hürmet eden,
paylaşmayı zenginlik bilen,
yer sofrasını
hayatın en büyük mektebi sayan...

Şimdi dönüp bakınca anlıyorum:

Bizi doyuran,
yalnızca sofradaki ekmek değilmiş.

Bizi insan eden;
paylaşmayı öğreten eller,
şükrü öğreten diller,
bereketi yaşatan
o güzel insanlarmış.

Ve bugün,
o yer sofrasını özlerken
en çok da
aynı ekmeği bölüştüğümüz
o güzel yürekleri özlüyorum.

Muhsin Yener