Ve insan (yazıyorum ) Şiiri - Muhsin Yener

Ekonomi bozuldu, sadece cebimiz değil karakterimiz de daraldı.
İnsanlar artık geçim derdinden çok tahammül derdi çekiyor.
Kimse kimseye katlanamıyor.
En küçük söz kavga, en küçük sorun patlama sebebi.
Çünkü herkesin içinde birikmiş bir öfke var ama kimse bununla yüzleşmiyor.
Manevi açlık dediğim şey tam da bu:
Cebi dolsa bile ruhu aç kalan insanların hali.
Ne alsak yetmiyor, ne kazansak yetmiyor, ne yaşasak yetmiyor.
Çünkü mesele para değil artık içimiz boş.
Herkes yorgun ama kimse durmuyor.
Herkes şikayetçi ama kimse kendine bakmıyor.
Herkes mutsuz ama herkes suçu başkasında arıyor.
Gülmeyi unuttuk diyorum ya, doğru.
Çünkü artık kimse gerçekten yaşamıyor, sadece idare ediyor.
Ve en acısı şu:
Bu hale sadece ekonomi getirmedi bizi.
Biz de kolayına kaçtık, sabrı bıraktık, şükrü unuttuk, anlamı kaybettik.
Şimdi ortada şu gerçek var Cebimiz fakirleşti, ruhumuz daha da fakirleşti.
Ve insan ruhen çöktüğünde, en büyük zenginlik bile onu ayağa kaldıramaz.