Yeniden Doğuş Şiiri - Teoman Bozkurt

Tüm umutlarım ex olmuş.
Morgun soğuk duvarlarında
Karanlıklar içinde buz gibi bedenim.
Ama ben Üşümüyorum.
Yalnızlık zor geliyor bana.
Bir hiçlik, boşluk içindeyim.
Sağım soluma karışmış durumda.
Bedenime dokunuyor Ruhum
Hiç bir şeyi his etmiyorum.
Gittikçe uzaklaşıyor ruhum bedenimden.
Bulutlar içinde dolaşıyorum.
Bak bir yıldız kayıyor şimdi,
Sönmüş, ışıksız karanlığın boşluğunda,
Benim gibi.
Bembeyaz nur ışıkları gözlerimi kamaştırıyor.
Gittikçe uzaklaşıyorum kendimden.
Geride bıraktıklarımı unutuyorum birden.
Sadece esrarengiz yolculuğun rüyasına kapılmış ruhum
Kanatlarımı görüyorum sonra.
Korkuyorum, çırpınıyorum,
Kuş değilim ki ben, uçmayı bilmem ki.
Birden kanatlarımdan tutup daha da yukarıya çekiyorlar beni.
Göz kamaştıran nur ışıkları.
Gökyüzünü, bulutları, yıldızları görmüyorum artık.
İçimdeki boşluk yok oluyor birden.
Beni bekleyenleri görüyorum.
Yüzler tanıdık geliyor bana.
Ama ben unutuyorum sonra kendimi.
Kimim ben, nereden geldim.
Ve nereye gidiyorum.
Yavaş yavaş bembeyaz bir duman kaplıyor,
Dört bir yanımı.
Nerede tanıdıklarım, nereye gitti herkes.
Bir düşmü, rüyamı bunlar,
Bu duyduğum sesler, yüzler kime ait.
Bir sıcaklık his ediyor ruhum,
Ruhumu yakıyor adeta.
Bağrışmaları, çığlıkları duyuyorum.
Kulakları parçalayan.
Aydınlık kayboluyor, karanlık çöküyor.
Ve birden kızıl alev topu beliriyor.
Korkuyorum.
Sanki içine çekiyor beni Cehennem.
Sonra uzun ince bir yol görünüyor.
Kıldan ince ama çelik halatlardan daha sağlam.
Sırat köprüsümü bu?
Yürümeyi yeni öğrenen çocuklar gibi,
Bu yoldan geçmeye çalışıyor ruhlar.
Düşmemek için dipsiz karanlığa.
Yorgun his ediyorum kanatlarımı.
Uzun ve yorucu bir yolculuk bu.
Kanatlarımı halen tutan nur ışıklarını görüyorum.
Düşmemem için adeta kanatlarıma, kanat oluyorlar.
Ve sonra aydınlık gözlerimi kamaştırıyor.
Yemyeşil bahçeleri, suların şırıltılarını duyuyorum.
Burada herkes halinden memnun.
Neşeli çığlıkları huzur veriyor ruhuma.
Cennet bahçesi gibi burası.
Sonra ve sonra işte orası.
Orayı görüyorum Mahkeme-i Kübra.
Bir çok ruhlar sıralanmış,
Sorguları devam ediyor.
Sonuca itiraz eden olmuyor.
Verilen kararlar, kesin hüküm taşıyor.
Sonuca Üzülenler de var, mutlu olanlarda.
Korkuyorum kanatlarım titriyor.
Ya ben, ya ben büyük cezaya çarptırılırsam diye.
Sonra kanatlarımın yok olduğunu his ediyorum.
Hızlıca düşüyorum, durduramıyorum kendimi.
Ve ruhum yere çakılıyor.
Birden bedenimi his ediyorum.
Ellerimi vücudumu.
Ama farklı olan birsey var, bu beden.
Ruhumu içine alan farklı bir beden.
Ellerim, ayaklarım ve hatta bedenimde küçük.
Yeniden doğmuş gibiyim.
Söylediklerimi bile kimse anlamıyor.
Yoksa yeniden doğuş mu bu.
Bana bahşedilen yeni bir hayat.
Yeniden doğuş.
Yeniden doğuş bu.