Yener Sezgi Şiirleri - Şair Yener Sezgi

Can çekişir güller kızıl saçında,
Vurur goncaları celâl gözlerin.
Kaç menekşe hayat bulur içinde,
Zümrüt diyarlara mahal gözlerin.

Özünde kayboldu mana,
Fire verdim gidiyorum.
Neyim varsa çektim yana,
Sıra verdim gidiyorum.

Baş alıf da; itkin olsam gurbete,
Yol getsem yanımda yoldaşım dağlar.
Uzahdan uzağa neçe söhbete,
Başdiyeriq sennen sırdaşım dağlar.

Eksilmez başından dumanı karı,
Kış gelir kapanır yolu dağların.
Bekletir sırtında nice kervanı,
Omuzunda yükü dolu dağların.(Sezginî)

Bütün kainatı var eden dedim,
Gitti de yüzünü feleğe döndü.
Kalplerin gözünü kör eden dedim,
Put koydu önüne dileğe döndü.

Yan ayazın od'unda kavrul ey kanlı şubat!
Beşerin vicdanında iz bıraktı tahribat.
Bu nasıl bir savaştır kimler diyor sıradan?
Hayvan bile irkilir gördüğü manzaradan.

Gözlerimin nemine dokundular
Susuz kaldım..
Kahvemi döktüler
Sigaramı kırdılar
Uykusuz kaldım.

Dağ dağı devirir uçurumlara,
Depreşir sancılar delicesine.
Bir yol görünmekte uzak diyara,
Şimdi göç zamanı dost ülkesine.

Bir seni tanırdım bir de baharı,
İkiniz de sıcak mevsim kaçkını.
Dururdu meyveye dudaklarınız,
Ağaçlarda yeşil sende kırmızı.

Tutarak döşünü çattı kaşını,
Kaldırdı başını baktı yollara.
Yemedi aşını kurdu düş'ünü,
Saldı göz yaşını aktı yollara.