Yener Sezgi Şiirleri - Şair Yener Sezgi

Sabah erken dağa saldım davarı
Yarı yolda birisini kaybettim
Biraz ufaklardan olsaydı bari
İçlerinden irisini kaybettim._(O.Ercan)

Kardelenler uyur karın koynunda
Başına beyazdan fes verir bahar
Bulutlar hamaylı gibi boynunda
Yüksek tepelere sis verir bahar

El yordamı ile yerini yoklar,
Duvarda çatlaklar emer zifiri.
Bir asır devirmiş eller ayaklar,
Soğuk pencerede keser demiri.

Sen aydınlıklarda ben karanlıkta,
Gelmeni bekledim uzaklardaydın.
Ben gam deryasının derinliğinde,
Bulmanı bekledim uzaklardaydın.

Süpürür yolları bir kuru rüzgar
Geçsen uzaklardan nemlenir toprak
Hüzün kokar avucumda bergüzar
Düşlerim körkütük vuslatım ırak

Kanın susuzluğu yine kanadır,
Kana kana suyunu iç bend’e var.
Bir el değse; hemen yaram kanadır,
Gör içimde, benden garip bende var.

(Seyit Osman Akyüz’e nazire)

Ulaşmaz gözlerim gül benizine,
Beni cemalinden mahrum eylersen.
Gömülür dört yanım gam denizine,
Beni cemalinden mahrum eylersen.

Yol uzar'sa menzile, göz kararır can susar
Yolu zâr'sa aşığın, sabrederse dil susar

Bezer her viraneyi, derdi gamı yok sayar

Ilık iklimlere verdim kendimi,
Sular soğumaya yeni yüz tutmuş.
Küskün olan sılasına döndü mü?
Bir köy kızı bakracını unutmuş,

Baharları döktüm geçtiğin yola,
En güzel mevsimi göremedin yâr.
Gelmedi uzaktan selamın bile,
İki satır yazıp aramadın yâr.