Yedi gögün suyu Şiiri - Müyesser Doğan

İsmet Özel 'e....

Eline su dökemem üstadım.
.Sen dizelerin pîrisin.
Ben dünyaya açmadan gözümü
,Sen yazmışsın zaten şiirlerimi.
Bana dizelerin kırıntılarını toplamak kalmış kıyıdan köşeden.
Düştüğü yerden kaldırdım bak,
Okudukça,
sen de yarım olanları tamamla kalbinde.
Belki umut edersin bir çıraktan.
Tükenmiş dizelerden ruhuma dokunanı yazdım,"
Kayıp bir anlam nasıl söylenir aynı kelimenin içinden?" diye diye
.İlham denilen bu his,
Şaire başka cismaniyette gelirmiş sanırım;
Bir melek sürüsü karşılar gibi.
Ben,İçime dar gelen bir dünyanın
Genişleyen dışında
Savruluyorum toz zerresi gibi.
Kaç milyon insan,
Kaç milyon kırgınlık eder?
Payımıza düşen miras bu muydu?
Hüzün,
kadim bir toprağın sütüdür bizi doyuran .
Hani ata yadigarı dev bir acıyı taşıyıp,
hayat sürmek gönlümü kınalar gibi .
Tanrı'nın Rahim ismini taşımak
Adam eder bir Anadolu kadınını,
Yiğitlerle aynı rütbeye erdirir beni..
Ben hisli bir şaircik,
Bir serçe gibi minicik.
Eline su dökemem üstadım;
Ama taşırım yedi göğün suyunu,
Yükümü şiirin ateşinde eriterek bitirdim.
Bir nefes ver ruhundan,
bir nefes al benden.
En pırlanta dizenden ,
bir güneşi göğüme astım.
.İlla ,
eline su dökemem üstadım.