İnsan yalnız başına kendi sesini duyabiliyor. Kalabalıklar öteliyor sesleri…
Sesini duyurmak istediklerin yanında olmadıkça ötekileşiyorsun.
Özlemini duyduğun her neyse daha bir yakınlaşıyor ve acıtıyor…
Sesin kulağını yırtarcasına haykırırken,
Boş gözlerle bakmış olduğun noktalar yeni yüzler yaratıyor.
Sen kendi sesinle bir başına…
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta