Sadece sustum dedi. Bir dünyayı götürdü sustuğuyla…
Oysa konuşmalıydı. Ardına bakmadan ilerledi ışığa ve dipsiz bir kuyuya inişler başladı…
Sessizce izledim gidişini ve sessizce yazdım ardından şiirleri…
Hiç bilmedi. Belki de bildi ama önemsemedi…
Hiçbir karmaşa bu suskunluğun dirilmesine ve yeni eylem yapmasına olanak sağlamadı.
Sustu o sustukça ben yazdım. Bir gün sesimi duyarda karanlıklardan çıkar gelir diye…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta