Yazık Şiiri - Kasım Kobakçı

Kış ayazı besler, bulutlar karı,
Kudurur deli yel, gam saklayana.
Örtülür ovalar, sarar dağları,
Yazık olur içte kış saklayana.
*
Ateş harı besler, dumanlar közü,
Kudurur lodoslar, kör eder gözü.
Kıvılcımlar sıçrar, büyütür özü,
Yazık olur içte kor saklayana.
*
Su damarı besler, nehirler seli,
Kudurur boranlar, eserek deli.
Taşar bütün bentler, yıkar engeli,
Yazık olur içte sel saklayana.
*
Toprak kökü besler, dikenler gülü,
Kudurur kasırga, savurur külü.
Çiçekler doluşur, canlanır ölü,
Yazık olur içte çöl saklayana.
*
Rüzgar ahı besler, boranlar sesi,
Kudurur tayfunlar, sıkar nefesi.
Savurulur tozlar, yıkar kafesi,
Yazık olur içte yel saklayana.
*
Gece sırrı besler, karanlık gizi,
Kudurur gölgeler, yanıltır bizi.
Silinir ufuklar, kaybeder izi,
Yazık olur içte sır saklayana.
*
Zaman çağı besler, saatler günü,
Kudurur akrepler, aratır dünü.
Yıllar gelip geçer, silinir ünü,
Yazık olur içte kin saklayana.