Yazamıyorum Şiiri - Oguz Kaan Öcal

bir sabah uyandım, kelimeler dökülüyordu avuçlarımdan
parmaklarımın arasından süzülen incecik kum taneleri gibi
ne kadar sıksam avuçlarımı, o kadar çabuk akıp gidiyordu
oysa bir zamanlar sözcükler beni bulurdu, şimdi onlar bile
terk etmiş bu sessizliğin kıyısında bekleyen adamı

masamın üstünde bir bardak su, içinde donmuş zaman
perdenin aralığından sızan ışık, toz zerreciklerini oynatıyor
bir türlü başlayamıyorum, kalem elimde ağırlaşmış
sayfalar bomboş, bembeyaz, masumiyetlerinin acısıyla sırıtan
yazmak dediğin nedir ki? belki de sadece unutmamak
ama ben unuttukça yazabilirim, hatırladıkça susarım

bir şiir vardı içimde, adını koyamadığım
gözlerimin önünden geçip giden bulutlar gibi şekilsiz
ne bir mısra tutundu ne bir kafiye dudaklarıma
dilimde tuz tadı, gözlerimde uzak bir deniz
ve ben hâlâ ilk cümleyi kurmaya çalışıyorum

yazamıyorum işte
bu da bir şiir mi olur?
olurmuş.